Σαν τις σκιές τα ξωτικά έρχονται νύχτα… χορεύουν γύρω απ' τη φωτιά, είναι της πόλης τα στοιχειά… Μοιάζουν με ατίθασα άλογα, με πνεύματα παράλογα… σου λένε λόγια μαγικά, αλλόκοτα συμβολικά… Είναι ψηλά, κοντά, μακριά… και κατεβαίνουνε σκαλιά, σβουρίζουν στις πλατείες… Ζητούν να αλλάξεις τη ζωή, να αλλάξεις πια διαδρομή για νέες συναυλίες…

Τα ξωτικά ήταν τα ωραιότερα πλάσματα, ως προς την εμφάνιση αλλά και το πνεύμα. Ψηλά, λεπτά, κοντά και μακριά, λυγερόκορμα, αλλά δυνατά και ανθεκτικά στα ακραία καιρικά φαινόμενα. Είχαν μακριά ή κοντά μαλλιά, ξανθά ή μαύρα ανάλογα με τη φυλή στην οποία ανήκαν, μάτια διαπεραστικά και φωτεινά, γαλάζια ή πορτοκαλιά, και κομψά, αν και κάπως μυτερά αυτιά. Οι αισθήσεις τους ήταν ανεπτυγμένες πολύ πέραν του μέτρου των ανθρώπων, ιδίως η όραση και η ακοή τους. Δεν είχαν ανάγκη από ύπνο, αλλά ξεκούραζαν το πνεύμα τους ονειροπολώντας. Πάνω από όλα αγαπούσαν τη φύση, όμως και το ενδιαφέρον τους για τη γνώση και η περιέργειά τους ήταν αστείρευτα.
Τα ξωτικά της Δύσης μπορούσαν να επικοινωνούν μεταξύ τους και διανοητικά, χωρίς να χρησιμοποιούν λέξεις. Ήταν από τη φύση τους πιο επιρρεπή στο καλό και μισούσαν κάθε μορφή κακού, πολλές φορές όμως ξεγελιόντουσαν από αυτό και έπεφταν θύματά του, εξυπηρετώντας τους σκοπούς του. Ήταν αθάνατα, δηλαδή δεν γερνούσαν και δεν αρρώσταιναν, όπως όλα τα άλλα πλάσματα, μπορούσαν όμως να σκοτωθούν στη μάχη, να καούν στη φωτιά ή να κουραστούν από μια μεγάλη θλίψη και να αποχωρίσουν από τον κόσμο. Τότε πήγαιναν στις αίθουσες του Arvandor παραμένοντας εκεί σε απόλυτη ειρήνη και ευτυχία μέχρι το Τέλος του Κόσμου.

(Διαβάστε περισσότερα στο τεύχος που κυκλοφορεί...)

ΦΩΤΟ: ΣΑΒΒΑΣ ΚΟΥΡΙΔΗΣ